Babie lato

Krótko - start w Koktebel o 12.10 busem do Simferopola. Tam cywilizowany kibel i obiadek w Macu i dalej trolejbusem na lotnisko. Wszystko zgodnie z planem , we Lwowie wyladowalismy o 21.00. O 21.30 wyjeżdza ostatni autobus do Warszawy... Zdązylismy przejechac na drugi koniec Lwowa dzieki szalonemu taksówkarzowi, który trąbiąc i mrugrając światłami swoim Lanosem wyprzedzil wszystkich w drodze do Awtowagzala. My jak zawsze rządni przygód zamiast wsiąśc w autobus dalismy sie namówić na podróż busem czyli jak sie póżniej okazało na udział w niecnym procederze. Już slowa pierwszej piosenki jaką usłyszeliśmy w busie (" ona chciałaby żyć na Manhattanie i z Demi Moore dzielić się sekretami") zapowiadały niezłą podróż. Korek na granicy ogromny, ale nasz kierowca spryciaż płacąc to tu to tam po porę grywien po chwili znalazl się w kolejce juz po polskiej stronie. Tu niestety nieugieci polscy celnicy. Jedyna opcja żeby ominąć kolejke to mieć polską rejestracje lub... polskiego kierowcę. I tak oto stalem się kierowcą wiożącym grupe stadionowców i przmytnika papierosów przez polska granicę Na szczęście poszło gładko... a o niecnych zamiarach naszego kierowcy dowiedzieliśmy sie w środku nocy gdy na parkingu z rożnych schowków pod maska i w drzwiach zacząl wyjmowac sztangi papierochów... Szybko i skutecznie dotarliśmu do domu, ale podróż z nimi wymagala żelaznych nerwów

Wczoraj zagadnal nas w knajpie kolo. Jak sie okazalo Andriej z Uralu, który również podróżowal po Krymie. Okazalo się ze w Jałcie poznal kogos, kto zna tego i tamtego, kto zna przewodnika po zamknietym już o tej porze roku rezerwacie Kara Dag i czy nie chcemy sie przylaczyc do zwiedzania... Chcemy!!!! Dzisiaj o 12 umówiliśmy sie na Awtostancji, z tym tajemniczym Kimś. Szybko okazalo sie że to rasowy lokalny przewodnik - geolog. Idąc scieżkami rezerwatu w piękną słoneczną pogodę opowiadał nam po rosyjsku o tektonice i górotworzeniu na Krymie Widoki fantastyczne, szczególnie że wokól nas nie bylo żywej duszy, co jak się dowiedzieliśmy nie zdarza się w sezonie. W tym miejscu należałoby dodać że Kara Dag to teren aktywny sejsmicznie, a dodatkowo bliskość morza i procesy wietrzenia spowodowały powstanie niezwyklych form skalnych. Cała wycieczka zajęła nam pól dnia i zakończyła się podziwianiem zachodu słońca w Kurortnoje..

Nie zwyklismy zaczynac dnia od kafejki internetowej, ale tym razem pogoda przeszla sama siebie. Zimno, deszcz zacina, wiatr wieje - az zal patrzec na najladniejsza jak dotad plaze z turkusowym morzem. Idziemy szukac jakiegos noclegu...

No i zaswiecilo slonce! Nie zastanawiajac sie dluzej przedluzylismy nasz pobyt w Sudaku o ten jeden dzien i ponowilismy wycieczke do Nowego Swiata.
To byl dobry wybor - wybrzeze w sloncu wyglada zupelnie inaczej. Jednak czarne kamieniste plaze i gwaltownie narastajaca glebokosc wody nie jest naszym ulubionym typem morskiego wybrzeza. Temperatura wody mocno orzezwiajaca! Pomimo tego kapiel jesienia ma swoje niezaprzeczale uroki, tymbardziej w takiej scenerii:

No coz po poprzednich dniach pelnych rozrywek, postanowilismy dzisiaj ponicnierobic Odwiedzilismy targ, kupujac mnostwo owocow i warzyw, potem plaza z ksiazka i w koncu trafilismy na skrzetnie ukryte w miescie miejsce obfitujace w internet

6 km na zachod od Sudaku polozony jest Nowy Swiat- o tej porze roku to juz senna miscinka a jedyny ruch na ulicach to krzatajacy sie kupcy zwijakjacy letnie stragany.
My idziemy dalej do rezerwatu Nowy Swiat. Dwa niezwykle wypietrzenia oddzielajace trzy zatoki: zielona, niebieska i blekitna - w sloncu z pewnoscia bajka. My tym razem nie mielismy szczecia do pogody i Nowy Swiat objawil nam sie nieco szaro i smutno..
Ale za to smakowite granaty dodawaly tej atmosferze koloru.

Podroz do Sudaku zajela nam ok 2,5 godziny - jazda po gorskich serpentynach przerywana postojami w malych rybackich wioskach. Wreszcie morze i o wiele wyzsze temperatury.
Na dworcu autobusowym o dziwo nikt nie oferowal nam noclegu a i w miescie trudno bylo cos znalezc. Wreszcie udalo sie.. Dzis jeszcze tylko spacer po Sudaku- Twierdza genuenska zachowana w lepszym stanie niz ta w Balaklawie, namorski opustoszaly depatak i targ- najbardziej kolorowe i ruchliwe miejsce w miasteczku. A wieczorem podziwialismy zachod slonca ze zbocza pobliskiego wzgorza.

Budzimy sie prawie zamarznieci w obskurnej walacej sie budce, szczesliwi ze dotrwalismy tu do rana. Sniadanie zjedzone na starych dzrzwiach wyniesionych na slonce dodalo nam troche energii. Ruszylismy dosc wczesniej, szlismy przez sliczny las w kolorach jesieni. Niestety w lesie sciezek sporo a my wybralismy zupelnie przypadkowo ta ktora jak sie pozniej okazalo mielismy wracac. W lesie atak przypuscily na nas kleszcze. nie mozna bylo sie zatrzymac, bo nie wiadomo skad nagle siadalo na nas po kilka sztuk. Spowodowalo to ze wspinalismy sie w zabojczym tempie jak tylko wyszlismy z lasu odetchnelismy z ulga. Troche nas ta gonitwa wykonczyla, wiec na najblizszym odslonietym wzgorzu postanowilismy odpoczac i rozpalic male ognisko zeby podgrzac targane w plecaku obrzydliwe kielbaski Idac wsrod gestych traw i krzeww dotarlismy w koncu na Eklizi Burun, najwyzszy szczyt plaskowyzu Czatyrdachu.
przerazeni poprzednia noca jak najszybciej zapakowalismy siez plecakami do trolejbusa jadacego w kierunku Aluszty.
tu zamierzalismy znalezc srodek transportu do naszego kolejnego celu. Okazalo sie jednak ze ostatni autobus do Sudaku odjachal 2 godziny temu - noc w Aluszcie- wspaniale.
Nie trudzilismy sie zbytnio z szukaniem noclegu bo tylko sie obrocilismy a zlapala nas Babuszka oferujaca zilje (nocleg).
Pani pochodzaca z Lublina, niezwykle mila, po wejsciu do mieszkania z rozbrajajaca szczeroscia wskazala nam blaszane wiadro z woda, ktora mielismy zagotowac sobie do mycia - wszystko jest lepsze od noclegu w Turbazie na przeleczy Angarskiej!

Na przedmiesciach Wielkiej Jalty, gdzies pomiedzy blokami miesci sie najslynniejsza fabryka win krymskich. Zalozona w 1894 przez ojca tutejszego przemyslu winiarskiego Kniazia Golicyna skrywa w swoich podziemnych magazynach ponad milin butelek wina, te najstarsze pochodza z konca XVIII wieku! Jak mozna sie domyslec nie wszystkie tutejsze okazy pochodza z Krymu. Niektore butelki to podarunki dla Massandry. W kazdym razie ta potezna kolekcja znalazla swoje miejsce w Ksiedze Rekordow Guinessa!
Przez kolejne magazyny i fabryke prowadzi nas przewodniczka odziana w nieskazitelny bialy fartuch, opowiadajac o calym procesie produkcji wina i o fabryce. My przemieszczamy sie przez kolejne pomieszczenia wypelnione zapachem fermentujacych winogron. Juz sam zapach upaja a tymczasem na koniec czeka nas degustacja :-). 9 gatukow tutejszego wina:W sali degustacyjnej siedza goscie i ta sama Pani podnosi kolejny kieliszek i opisuje od koloru przez bukiet.. w sumie godne polecenia sa glownie slodkie czerwone wina i portweiny alkohole prawie likierowe.
Nie ma jak 9 kieliszkow wina o poranku%-)
Z plecakiem ruszamy dalej -na przelecz angarska- stad jutro atak na czatyrdach.
wiemy ze dzisiejsza noc bedzie odbiegac standartem od mieszkania w Jalcie, ale to gdzie przyszlo nam nocowac przeszlo nasze najsmiejsze oczekiwania:

Czekajac na marszrutke do Alupki napatoczyl sie jakis czlowiek z propozycja nie do odrzucenia: Lada samara na szczyt Aj-Petri. Tam wlasnie chcielismy jechac. Nawet nie zdajecie sobie sprawy co ten samochod wyczynia na gorskich serpentynach wspinajac sie po 1000 m skale! A na szczycie.. Wlasnie chmury wschodza z dolu zabierajac nam sprzed oczu widok kolorowych o tej porze roku zboczy. Pod szczytem zastalismy juz mgle. Po omacku za drogowskazami doszlismy do wyznaczoego punktu a tamm: jak w teatrze- chmury doslownie rozstapily sie ukazujac nam cala przestrzen Jajly.
Jajla to nowe dla nas doznanie- na wysokosci ponad 1000 mnp chodzimy po ogromnej rowninie, ciagnacej sie na przestrzenie kilkunastu km! Uczycie jakby chodzilo sie po ksiezycu- jakies sciezki, skaly, jaskinie i te pokolorowane jesienia drzewa. W pewnym momencie dociera sie do miejsca, w ktorym jesli swiat bylby plaski to tak wygladalby jego koniec: nagle sielanka urywa sie pionowa siana w otchlan, mgla i chmury buchaja z niej niczym ognie piekielne:

Mieszkamy w Jalcie, w nowym bloku na 8. pietrze. Mieszkanie pokoj z kuchnia, lazienka i tarasem. Klimatyzacja.
koszt: 50 UAH od osoby za dzien tj. ok 25 zl...
Dzis sentymentalny spacer po foroskim parku nalezacym do starego sanatorium. Wysiadamy z marszrutki i przez dziure w plocie przenikamy do innego swiata: Stare drzewa zagradzaja nam, droge swymi korzeniami. Pokonujemy mase kamiennych schodkow aby wreszcie dotrzec do parku sredniego.
A tu: Strumien plynacy z samej gory zasila niezliczone stawy laczace sie ze soba, ale kazde na innej wysokosci. A w dole - plaza pelna kapiacych sie wczsowiczow!
Wieczor to spacer po najwiekszym tutejszym kurorcie - promenada w Jalcie nawet teraz nieco tloczno.
O 16.30 wchodzimy na poklad statku i plyniemy w strone zachodzacego slonca. Powoli odslania sie widok stromej skaly streczacej w morzu. A na szczycie malenki rycerski zamek - wieczor jak w bajce:

Budzimy sie niewielkim a la secesyjnym pokoiku, do ktorego zagladaja promienie slonca!
Szybkie sniadanie i spacer:
Za blokami Balaklawy nieco w gore po stromym zboczu. chcemy obejrzec ruiny twierdzy genuenskiej, ale naszym oczom ukazyje sie widok znacznie bardziej niezwyky.
wschodzace slonce rozpromienia pobliskie szczyty, widac wejscie do portu otoczone stromymi skalami, ostro przeciwstawiajacymi sie morzu..
Tu w Balaklawie trzeba odwiedzic muzeum, niezwykle bo to przeciez prawdziwa byla tajna baza floty czrnomorskiej za czasow jeszcze ZSSR- fukcjonowala do 1992 roku!
Przewodnik opowiada po rosyjsku a my snujemy sie przez kolejne korytarze przedzielone zelaznymi bramai grubosci 60 cm!!!. Kanaly w bazie zachowuja glebokosc 8m a calosc kryje sie pod 250 m warstwa skal!
Czas ruszac dalej - do Jalty.
Marszrutka 9 na 5. km potem do awtostancji nr 17. Stad juz latwo, wystarczy zapytac i sie rozejrzec. Podroz 2,5hprzewaznie nad morzem, przez winnice , pagorki , gory..

w nocy lalo... i to jak lalo...
rano slonce i cieplo. wreszczcie wskoczylismy w busa do Sewastopola i tam od razu marszrutka do Cherosonez. Ciekawe miejsce. Ruiny ogromnego miasta na samym brzegu morza. Jedyny slad starozytnej kultury na terenie Ukrainy. no i ten kolor morza... bajka. spedzilismy tam pol dnia zwiedzajac i rozkoszujac sie cieplem i widokami.
Po poludniu ruszylismy do Balaklawy. Malego miasta portowego przy zatoczce w ktorej jeszcze niedawno stacjonowaly okrety podwodne floty czarnomorskiej... Dzisiaj ich miejsce zajely dziesiatki lodek rybackich i statki wycieczkowe

postanowilismy odpoczac w Bakczysaraju jeszcze jedna noc. spotkalismy znajomych doktorow, ktorzy juz niestety wracali. Postanowilismy byc twardzi i w ta ulewe zwiedzic skalne miasta. No niby sie udalo i orzechy po drodze byly pyszne ale zimno...
wieczorem po obiedzie w kanjpce zostalismy sami. Goracy prysznic i wczesniej spac coby sily zregenerowac.
no i przestalo padac!!!

no tak nie ma to jak niedzielna noc...
nie ma korka i kolejek na granicy. Do Lwowa dotarlismy okolo 4.30 Zdecydowanie szybciej niz sie spodziewalismy. Samolot o 10.30 wiec czasu sporo... Lotnisko we Lwowie. Kto widzial ten wie, kto nie widzial niech nie zaluje 3 krzesla, mowia tylko po rusku, zero wyswietlania jakichkolwiek informacji... Po sprawdzeniu bagazy zamiast na tasme rzucic plecak, ladujemy go sami na plecy i grzecznie niesiemy na wozek ktory wiezie go do samolotu. Lot w sumie spoko, nowiutka maszyna wizzera. w symferopolu kolejna niespodziewanka - hala przylotow. generalnie dach pod ktorym sie mozna schowac przed deszczem i tyle. nie polecam lotow w styczniu
z lotniska trolejbus do dworca za 60 kopiejek, czeburiak po drodze i juz jedziemy elektriczka do Bakczysaraju.
Tam mily nocleg polecony przez Kasie i Luklasza Ciagle pada...